Margaretko, Twoja wnusia pewno potrzebuje czasu - tak jak mój Wojtek. On zaczął raczkować dopiero po skączeniu 10 miesiąca.. Z tym, że troche było o w końcu wymuszone, bo chodziliśmy na rehabilitację i tak się w końcu nauczył. Tak wymysliła nasza lekarka, że musimy chodzić i tak do 4 miesiąca zycia musiałam z nim jeździć na zajęcia.. A parę kroczków zrobi on od ok.14 miesiąca, ale jako tako sam jeszcze nie bardzo ma odwagę chodzić. Pewniej się czuje jak się kogoś trzyma za rekę, a wtedy to już biega, dosłownie.
My dalej się basenujemy, ale tym razem pływał już bez kamizelki a z kółkiem. Choć 'pływał' to za duzo powiedziane. ;-P
Za to w pracy mam teraz urwanie głowy i muszę jeszcze w domu podganiać robotę, bo inaczje nie dałabym rady. Ale niestety Bobo woli tatusia, więc mam taką możliwość - choc maż czasami juz nie ma siły jak tak mały go ciągle zamęcza - ale nie jestem w stanie mu pomóc.. Bo razaz jest płacz jak tata w domu a się nim nie zajmuje. To trochę 'straszne' dla mnie, ale tego już chyba nie zmienię i tatś zawsze będzie na pierwszym miejscu.
Z dietą bez zmian, ale mam za sobą juz pierwszą wiosenną przebierzkę, może zmuszę się od czasu do czasu i jakoś wyzłobię te moją fogurkę, zeby nie wygladać za tragicznie. Ale z fitnesu nie rezygnuję
To tyle u mnie, bo zanudze Was moimi rodzinnymi historiami.
Cieszę się bardzo, że sie odzywacie i będę to podkreślać za każdym razem!!
Buziaczki!!!




Moja zawartość
Kobieta


